ඇවිත් යන්න

දුරස් උනත්
 නෙත නොදන්න
සිතක් ඇතත්
 පුද ලතැවෙන
පවන් වගේ
 දැවටෙන්නට
කියා දෙන්න
 ඇවිත් යන්න..

සිතින් ආපසු...

ඒ හදිසි දුරකතන ඇමතුම මා දෙනෙතට කඳුළු නොඉනුවාම නොවේ.එහෙත් එය ඊටත් වඩා ඈතට ගිය මතකයන් මසිතින් අවදි කරවනු ලැබීය.
"පුතා අදත් ඉඳල හෙට උදෙන්ම යන්න."
එහි ගොස් එන සෑම විටම ඇය එසේ පවසයි.මා බොහහෝ විට එහි නතරවනුයේ ඇගේ පෙරැත්තයෙනි.ඈ මගේ හොඳම මිතුරාගේ මව වුවද මා මගේම මවමෙන් සලකන ලදී.එම නිවසින් පිටව එන එකඳු මොහොතක හෝ ඇගේ දෙපා වැඳිමට මා අමතක කළේ නැත.මින් තෙසතියකට පෙරද එසේමය.එහෙත් මින් මතුවට එසේ නොවෙනු ඇත.
මිතුර ප්‍රසන්න,
ඔබ එය හොදින්ම දන්නවා ඇත.නොහඬන්' මෙය ඔබට මෙන්ම මටද මහත් ශෝකයකි.